Mijają dwa lata, odkąd odeszła nasza polonistka, Maria Bikowska. Czas płynie, ale tęsknota pozostaje, a wspomnienia wciąż wywołują smutek i żal.

Jesteśmy ostatnim rocznikiem, który miał zaszczyt być uczony przez Panią Marię. Niedługo opuścimy szkolne mury i wyruszymy w świat, zabierając ze sobą wiedzę, wartości i dobro, które nam Pani przekazała. Choć nie będzie Pani obok, cząstka Pani pozostanie w każdym z nas.

Jak napisał ks. Jan Twardowski:

„Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”

Dziś te słowa nabierają dla nas szczególnego znaczenia. Dopiero z czasem rozumiemy, jak wiele znaczą ludzie, których spotykamy na swojej drodze. Nie zdąży Pani zobaczyć, kim się staniemy, ale obiecujemy ponieść w świat to, co najlepsze, czego nas Pani nauczyła. Chcemy być ludźmi, z których byłaby Pani dumna.

Wspominamy również wiersz napisany dla Pani i odczytany podczas pogrzebu:

"Dziś zegar zatrzymał się o 17:30,

ciche pożegnanie wśród szkolnych ścian.

Łza po tablicy spływa powoli,

bo Ciebie już z nami nie będzie tam.

Byłaś jak światło w klasowej ciszy,

ciepłem i mądrością otulałaś nas,

nauczyłaś, że wiedza to więcej niż książki,

że sercem też trzeba poznawać świat.

Twoje słowa wciąż będą brzmiały,

w podręcznikach życia zapisałaś ślad.

Dziś żegnamy Cię z bólem i smutkiem,

ale w sercach zostaniesz na zawsze tak…

Odpoczywaj, Pani nasza kochana,

choć już nie wrócisz do naszej klasy,

będziesz z nami w każdym wspomnieniu,

w każdym uśmiechu, w ciepłych słowach – w nas."

Niedługo rozejdziemy się w różne strony, ale pamięć o Pani zabierzemy ze sobą. Na zawsze pozostanie Pani częścią naszej historii.

Pamiętamy, tęsknimy i nigdy nie zapomnimy.

Requiescat in pace